บทที่ 8 ให้สามีภรรยาคุยกันเอง
ปาริฉัตรชะงักอยู่ตรงประตูห้องรับแขก เมื่อเห็นอัญญารินนั่งอยู่บนโซฟา พร้อมด้วยแฟ้มเอกสาร Skyline วางอยู่บนโต๊ะตรงหน้า
“พี่อันมานานแล้วเหรอคะ”
“เพิ่งมาถึงค่ะ พี่โทรหาปลาแล้วแต่ไม่มีคนรับ แม่บ้านบอกว่ากำลังกลับ พี่เลยถือวิสาสะรอ” ปาริฉัตรหยิบโทรศัพท์ออกมาดู จึงเห็นสายที่ไม่ได้รับเมื่อครึ่งชั่วโมงก่อน
“ขอโทษค่ะ ปลาเปิดเสียงไว้ แต่บนรถไฟฟ้าคงไม่ได้ยิน”
“ไม่เป็นไรค่ะ พี่ต่างหากที่มาโดยไม่ได้นัด” อัญญารินมองแฟ้มกับสมุดที่เธอถืออยู่
“เพิ่งกลับจากบริษัทคุณธันวาเหรอคะ”
“พี่อันรู้จักพี่ธันวาด้วยเหรอคะ?” ปาริฉัตรถามด้วยความประหลาดใจ แต่ก็นึกขึ้นได้ว่า ทั้งสองคนน่าจะเคยเรียนด้วยกัน
“รู้จักค่ะธันเป็นรุ่นน้องพี่ที่มหาลัยน่ะค่ะ เห็นว่ากำลังรับสมัครพนักงานอยู่ ปลาคงไปสมัครสินะคะ”
“ค่ะ ไปคุยรายละเอียดงานมา”
“เป็นยังไงบ้างคะ”
“ต้องตามอีกเยอะเลยค่ะ แต่พอทำได้”
“แสดงว่าจะกลับไปทำจริงแล้วใช่ไหม”
“ถ้าผ่านสัมภาษณ์กับโจทย์ทดลองค่ะ” ปาริฉัตรนั่งลงบนโซฟาฝั่งตรงข้าม ก่อนวางแฟ้มของตัวเองไว้ข้างตัว
แม่บ้านนำเครื่องดื่มเข้ามาให้ อัญญารินรอจนอีกฝ่ายเดินออกไปจึงเปิดแฟ้ม Skyline แล้วเลื่อนเอกสารมาให้เธอ
“พี่มาคุยเรื่องนี้ค่ะ แบบทางเชื่อมที่ปลาเสนอผ่านการตรวจเบื้องต้นแล้ว ทีมวิศวกรทำแบบเปรียบเทียบออกมา ผลกระทบน้อยกว่าที่กังวลไว้”
“แล้วเรื่องระยะทางจากครัวล่ะคะ”
“แทบไม่เปลี่ยนค่ะ แต่ต้องปรับประตูหลังห้องอาหารอีกจุดหนึ่ง พี่เลยอยากให้ปลาช่วยดูต่อ” ปาริฉัตรเปิดเอกสารดู แบบใหม่ยังเป็นเพียงร่างเบื้องต้น แต่ทางเดินของแขกกับพนักงานถูกแยกออกจากกันชัดเจนกว่าเดิม
“ตรงนี้ยังแคบไปค่ะ ถ้ามีแขกเดินสวนกันพร้อมกระเป๋าอาจติด แต่ต้องดูขนาดจริงอีกที”
“นั่นแหละค่ะที่พี่อยากคุย” อัญญารินหยิบเอกสารอีกชุดออกจากแฟ้ม
“พี่อยากชวนปลาเข้ามาเป็นที่ปรึกษาโครงการระยะสั้น ช่วยดูพื้นที่ส่วนกลางกับเส้นทางใช้งานเฉพาะส่วนที่เกี่ยวข้อง คิดค่าตอบแทนตามงาน ไม่ต้องเข้าบริษัททุกวันค่ะ” ปาริฉัตรมองเอกสารในมืออีกฝ่าย ก่อนปิดแบบที่กำลังดูลง
“ขอบคุณนะคะ แต่ปลาคงรับไม่ได้”
“ติดเรื่องงานใหม่หรือเปล่า ถ้าเป็นเรื่องเวลา พี่ปรับให้ได้ค่ะ”
“ไม่ใช่ค่ะ”
“แล้วเพราะอะไรคะ”
“เพราะ Skyline เป็นโครงการของบริษัทพี่พร้อมค่ะ” อัญญารินนิ่งไปเล็กน้อย ก่อนวางเอกสารลง
“แต่คนที่ชวนปลาคือพี่นะคะ”
“คนอื่นไม่ได้มองแบบนั้นหรอกค่ะ ต่อให้พี่อันเป็นคนชวน ทุกคนก็รู้อยู่ดีว่าปลาเป็นภรรยาเจ้าของบริษัท”
“พี่ชวนเพราะเห็นว่าปลาทำได้ ไม่ใช่เพราะพร้อม”
“ปลาทราบค่ะ แต่ความเห็นครั้งแรกเกิดจากพี่พร้อมเอาแบบกลับมาที่บ้าน ถ้ามีตรงไหนที่ปลาต้องช่วยอธิบายต่อ ปลาก็ยินดี แต่ถ้าให้รับตำแหน่งกับค่าตอบแทนเลย มันคงไม่เหมาะค่ะ”
“ความสามารถกับเรื่องส่วนตัวเป็นคนละเรื่องกันนะคะ”
“อาจเป็นคนละเรื่องสำหรับพี่อันค่ะ แต่ไม่ใช่สำหรับคนอื่นในบริษัท ถ้าปลาทำดี คนก็อาจคิดว่าพี่พร้อมช่วย แต่ถ้าทำพลาด คนในทีมจะกล้าวิจารณ์ตรงๆ เหรอคะ”
“ถ้าเป็นทีมของพี่ พี่จะให้ทุกคนแยกเรื่องนี้ออกจากกัน”
“ต่อให้สั่งได้ ปลาก็ไม่รู้ว่าคำชมกับคำยอมรับที่ได้รับเป็นเรื่องจริงหรือเปล่าค่ะ” เสียงรถแล่นเข้ามาจอดด้านหน้าทำให้ปาริฉัตรหันไปมอง ไม่นานพร้อมพัฒน์ก็เดินเข้ามาในบ้าน เขาหยุดเมื่อเห็นอัญญาริน ก่อนมองเอกสารบนโต๊ะ
“มาคุยงานที่นี่เหรอ”
“อันมาชวนปลาเป็นที่ปรึกษา Skyline น่ะ แต่ปลาปฏิเสธ” พร้อมพัฒน์ถอดเสื้อสูทส่งให้แม่บ้าน ก่อนเดินมานั่งข้างปาริฉัตร
“ทำไมไม่รับ”
“ลูกปลาเพิ่งอธิบายพี่อันไปค่ะ”
“เพราะกลัวคนคิดว่าได้งานจากพี่เหรอ”
“ค่ะ”
“ถ้าลูกปลามีความสามารถจริง จะสนใจคำพูดของคนอื่นทำไม” ปาริฉัตรหันไปมองเขา
“เพราะลูกปลาอยากรู้ว่าตัวเองมีความสามารถจริงหรือเปล่าไงคะ”
“เมื่อวานทีมงานก็เห็นแล้วว่าความคิดลูกปลาใช้ได้”
“แค่เสนอความเห็นครั้งเดียวก็เพียงพอให้บริษัทรับเป็นที่ปรึกษาแล้วเหรอคะ”
“อันเป็นหัวหน้าทีมออกแบบ เขาเป็นคนตัดสินใจ”
“แต่ถ้าลูกปลาไม่ใช่ภรรยาพี่พร้อม พี่อันจะได้เห็นความเห็นของลูกปลาตั้งแต่แรกไหมคะ” พร้อมพัฒน์ชะงักไป
“มันไม่เกี่ยวกัน”
“เกี่ยวค่ะ ถ้าลูกปลาไม่ใช่ภรรยาพี่พร้อม แบบคงไม่ถูกเอากลับมาวางบนโต๊ะอาหาร ลูกปลาคงไม่ได้ไปดูพื้นที่ และบริษัทก็คงไม่เชิญคนที่หยุดทำงานมาสามปีเป็นที่ปรึกษาจากความเห็นเพียงครั้งเดียว”
“ปลาไม่ได้พูดผิดนะพร้อม” อัญญารินแทรกขึ้น
“อันยอมรับว่าที่ได้เห็นความสามารถปลาเร็วขนาดนี้ เพราะปลาเข้าถึงโครงการผ่านนายก่อนจริงๆ” พร้อมพัฒน์หันไปหาอัญญาริน แต่ไม่ได้โต้แย้ง
“เอาอย่างนี้ได้ไหมคะ” อัญญารินเลื่อนเอกสารกลับไปตรงหน้าปาริฉัตร
“พี่ยังไม่ทำสัญญาและยังไม่คิดค่าตอบแทน ปลาเข้าไปอธิบายแนวคิดกับทีมอีกครั้ง ให้ทุกคนมีโอกาสถามและโต้แย้งได้เต็มที่ หลังจากนั้นถ้าทีมเห็นว่าควรทำต่อ เราค่อยคุยเรื่องตำแหน่งกันใหม่” ปาริฉัตรคิดอยู่ครู่หนึ่งก่อนพยักหน้า
“ถ้าเป็นแค่การอธิบายสิ่งที่ปลาเสนอไว้ก็ได้ค่ะ”
“งั้นพรุ่งนี้พี่จะส่งเวลามาให้” อัญญารินเก็บเอกสารกลับลงแฟ้ม ก่อนลุกขึ้น
“อันกลับก่อนนะพร้อม”
“ไม่อยู่กินข้าวด้วยกันเหรอ”
“ไม่ล่ะค่ะ ให้สามีภรรยาคุยกันเองดีกว่า” อัญญารินยิ้มให้ปาริฉัตร ก่อนเดินออกจากบ้านไป
เมื่อประตูปิดลง พร้อมพัฒน์จึงมองแฟ้มอีกชุดที่เธอนำกลับมา
“ไปบริษัทนั้นเป็นยังไงบ้าง”
“คุยเบื้องต้นแล้วค่ะ พี่ธันให้โจทย์กลับมาลองทำก่อน ถ้าผ่านถึงจะเข้าไปประเมินรอบสุดท้าย”
“ต้องทดลองด้วยเหรอ เขาเป็นคนชวนลูกปลาเองไม่ใช่หรือไง”
“เพราะเขาเป็นคนชวน ลูกปลายิ่งต้องทำให้ชัดค่ะ”
“หรือเขาอยากให้ลูกปลาเข้าไปอยู่แล้ว ต่อให้ทำยังไงก็รับ” ปาริฉัตรปิดแฟ้มในมือ
“ถ้าพี่พร้อมคิดว่าลูกปลาได้งานเพราะพี่ธัน แล้วทำไมถึงไม่คิดว่าตำแหน่งที่ Skyline ก็เกิดจากพี่พร้อมเหมือนกันคะ” พร้อมพัฒน์มองเธอ แต่ครั้งนี้ไม่มีคำตอบอะไรตามมา
